Πολυχρόνιο

Gemma

Επιλεγμένα αποσπάσματα απο το βιβλίο:

«Τα πάθη μοιάζουν με το θάνατο, που ‘ναι το δώρο της ζωής και το μυστικό της. Αλλίμονο αν φύγει ο θάνατος από μέσα μας. Ξέρετε γιατί δεν πεθαίνουν τα πτώματα; Γιατί ο θάνατος έφυγε από μέσα τους. Η μεγάλη αρετή της αρετής των ελλήνων είναι που την οικοδόμησαν επάνω στα πάθη. Η οδηγία τους δεν ήταν να ξεριζώνουν τα πάθη, αλλά να τα παιδαγωγούν. Να ημερεύουν τη δριμάδα τους με καρτερία και αόρατη δύναμη. »

«Απέναντι σε τούτη την εκλογή βίας σχετικά με το θάνατο, που είναι το σημαντικότερο πρόβλημα της ζωής και της φιλοσοφίας –ας θυμηθούμε πως ο Πλάτων όριζε τη φιλοσοφία σαν μελέτη θανάτου -, οι έλληνες στέκουνται με θαλασσινή ανάσα ελευθερίας. »

«Οι έλληνες ήσαν άσωτοι στην πενία τους, θρυμματικοί στην εμμονή τους, και χαρούμενα μελαγχολικοί. Τους βρίσκουμε να προτιμούν τη φιλόκαλη σπατάλη του σήμερα από την εξοικονόμηση του υστερόβουλου αύριο. Κι εδώ διαφέρουν από τους εβραίους και τους άλλους ανατολίτες των θρησκειών και των δογμάτων.Ένα συμπόσιο πλούσιο σε λόγους, σε πιοτά και σε αυλητρίδες ο έλληνας δεν το αντάλλαζε ούτε με εννιά μήνες περισσότερους στη ζωή του.»

«Οι έλληνες γενικά υπήρξαν πεσσιμιστές, αλλά ο πεσσιμισμός τους είναι χαρούμενος. Εκεί που τελειώνει η άρνηση και η νύχτα, τους έβρισκε έτοιμους πάντα το φως και το ναι.»

«Γιατί η ελληνική θρησκεία είναι η ευλάβεια του φρόνιμου ανθρώπου στο ρυθμό και στο νόμο της φύσης. Και παράλληλα είναι η ευχαρίστησή του, για τη χαρά που του δόθηκε, να ζήσει και να ονομάσει αυτόν τον κόσμο.»

«Με τον Επίκουρο δόθηκε η ευκαιρία στην ανθρωπότητα να προστατέψει τον άνθρωπο και το μέλλον του από έναν ατλαντικό άχρηστα πράγματα, αθλιότητες, ψεύδη, πλάνες, απάτες, συναξάρια, ιερές συνόδους, βίους αγίων, σκούφους του παπά και του πάπα, εγκλήματα και μάταιη σπατάλη του πνεύματος. Και η ευκαιρία χάθηκε.»

«Το Graeculus, υποκοριστικό του Graecus με σημασία ραπίσματος, εδήλωνε τους έλληνες σκλάβους που έκθεταν τους λαμπρούς προγόνους, για να σκεπάσουν τη μιζέρια των απογόνων.»

«Αυτές οι δύο κυρίαρχες μορφές αποβλάκωσης και δεσποτείας πάνω στις μάζες, οι ναοί των ιερέων δηλαδή και τα αμφιθέατρα των θεαμάτων, από τη Ρώμη πέρασαν στο σύγχρονο κόσμο και σήμερα βρίσκουνται στην αποθέωσή τους. Μια πρόσφατη στατιστική έδειξε, προκειμένου για τα θεάματα λ.χ., ότι το 1982 στην Ελλάδα σε 272 τηλεοπτικές ώρες αθλητισμού αντιστοιχούσαν 24 λεπτά εκπομπών σχετικών με το βιβλίο . Τους Καλιγούλες και τους Δομιτιανούς σήμερα τους λέμε Βατικανό, Αγιατολάχους και Πολυεθνικές, που οργανώνουν θρησκευτικούς φανατισμούς, ολυμπιακούς αγώνες, μουντιάλ και πανεπιστημιάδες»